In dit artikel; ‘Hoe zou het zijn om….op een boot op te stappen in Ijmuiden en dan uit te stappen in Engeland (New Castle)? En vervolgens te fiets (en tent) verder Engeland in te trekken richting Schotland? (Juli 2025).
Regelmatig stel ik mezelf de vraag ‘Hoe het zou zijn …’ om iets te doen of beleven. En vaak test ik het dan ook uit, als het kan. Kennelijk gedreven door een enorme nieuwsgierigheid ben ik erg benieuwd naar de (fysieke / mentale) beleving van een specifieke situatie, actie of avontuur. Ik wil ervaren hoe iets is… Mijn eigen grenzen verkennen / verleggen.
Dus… Hoe zou het zijn om….op een boot op te stappen in Ijmuiden en dan uit te stappen in Engeland (New Castle)?
Uitkomst: heel bijzonder en soms gewoon doodeng. Ineens bevond ik me midden in het windmolenpark; de molens op zee die ik normaal alleen van grote afstand zag als ik op het strand was. Het was gek om nu tussen die reusachtige wieken door te varen. En ook een vreemd idee om Nederland letterlijk achter me te laten, via het water, vanaf het strand als vertrekpunt.
De fietsvakantie in Engeland en Schotland was een avontuur op zich. Daar zou ik wel twee volle blogs mee kunnen vullen met schrijven. Door verkeerde afslagen belandden we soms op ‘fietsonvriendelijke’ (lees: gevaarlijke) wegen. En soms leek dat juist precies de bedoeling (volgens de opgegeven instructies van ons gps-navigatie-apparaat). We maakten talloze steile klims, gevolgd door even scherpe afdalingen, waarbij we met snelheden tot wel 50 km/u met het hele gezin naar beneden raasden. In sommige bochten (onder een hoek van zo’n 40 a 50 graden?) had ik niet het idee dat ik nog kon remmen als het moest. Ik daalde af en was overgeleverd aan de natuurwetten van de zwaartekracht. Op gladde asfaltwegen had ik nog enigszins vertrouwen in mijn (speciaal-voor-het-doel-aangeschafte-) fiets. Hoewel, mijn banden zijn niet van het dikste soort (zoals bij mountainbikes die speciaal hiervoor gemaakt zijn). Dus op een grindweg met veel keien, heb ik het behoorlijk benauwd gehad tijdens de scherpe afdalingen. Vallen was uit den boze (met zo’n dergelijke snelheid). Vallen betekende wellicht: einde vakantie of in ieder geval flinke verwondingen. Helaas was die kans heel erg aanwezig vanwege al die enorme vuistdikke stenen op de weg. Godzijdank bleef ik overeind, maar blij was ik niet met de gekozen route op dat moment. En misschien kies ik volgende keer toch voor een fiets met wat bredere banden. En sowieso voor andere routes. Wat we hebben geleerd van deze vakantie: ,,… wees altijd heel kritisch op de instructies van je navigatie-apparaten en navigatiesoftware. En gebruik je intuïtie en gezond verstand.”
Een fijn bijkomstigheid na deze vakantie: ik ben niet meer snel onder de indruk van ‘slecht weer’ (veel wind / regen). Of fikse heuvels of andere vormen van uitdagingen. In Engeland stapte ik af, als de berg me te stijl was en liep ik letterlijk mijn fiets naar boven te ‘duwen’ – waarbij mijn armen (incl. stuur en mijn fiets) zich niet meer onder mijn schouders bevinden, zoals in normale horizontale positie. Mijn armen (incl. stuur en fiets) bevinden zich boven mijn schouders. En tijdens deze bizarre steile klims (het kwam regelmatig voor), stapte mijn partner vaak dan ook noodgedwongen van zijn fiets. En te weten, dat hij op de allerbeste (mooiste en duurste) vakantiefiets rijdt van ons allemaal. En vaak wist hij ons (ik en onze tienerzonen) eruit te fietsen. Maar als hij af moest stappen, dan wist ik; dit is heavy shit.
Reactie plaatsen
Reacties